met mijn tanden in jouw gevulde reep mag het licht uit ik ben zo albino en tikje gespannen als vioolsnaren yo je mag niet je moet met je ebbenhouten spuit recht vooruit niet onder de deken staren kun je het vinden tussen al die stijle zwarte haren ik ben af en toe arisch een beetje ontheemd de lakens wit satijnen vloeipapier rond jouw lijf van bittere chocola kroesjes in je lies en ik Nestléblank opgewarmd op de kaalgesleten witleren bank samen smelten in mijn nestelbed zweetgladde jungledras daaronder een laagje boenwas je glanst je schwanzt laat me nog eens li kken lekker Droste dier Jory Gevorgian Helmer staat in het gebouw naar een aspirant schildertje te staren. Jory zegt zachtjes: “'Lekkertje, hè?“ “Wat?...Nogal, ja.“ “Ren nou niet meteen naar een echtscheidingadvocaat Kale- ik ben niet jaloers.“ Helmer zucht. “Weet je, als gezonde racist heb ik altijd al 's een zwartje willen bonken. Vooral Ethiopiers; die hebben een prachtige huidskleur. Maar dat begrijp jij natuurlijk ...

“Had je Gerald nodig?” vroeg ze op een avond. “Ja”, zei hij. “Heb je aan mij niet genoeg?” vroeg ze. “Nee”, zei hij. “Ik heb genoeg aan jou zover als het je vrouwzijn betreft. Jij bent alle vrouwen voor mij. Maar ik wilde een man-vriend. En voor net zo eeuwig als jij en ik eeuwig zijn.” “Waarom ben ik niet genoeg?” zei ze. “Jij bent voor mij genoeg. Ik wil niemand anders. Waarom is het voor jou niet hetzelfde?” “Met jou kan ik mijn hele leven buiten anderen, buiten een ander soort intimiteit. Maar om het compleet te maken, om het ware geluk te bereiken, wilde ik ook een eeuwige verbintenis met een man: een ander soort liefde”, zei hij. “Ik geloof dit niet”, zei ze. “Stijfkoppigheid is het. Een theorie, een perversiteit.” “Eh…“ zei hij. “Je kunt er geen twee soorten liefde op nahouden. Waarom zou je!” “Ja. Daar lijkt het op”, zei hij. “Toch wilde ik het.” “Het kan niet. Want het is onecht, onmogelijk”, zei ze. “Dat geloof ik niet”, antwoordde hij. Women in love – D.H. Lawrence Het is ee...

rijmpjes en wijsjes als sijsjes en lijsjes snerpkrijsen in mijn pindahoofd ze fladderen fliederen huppelen twieteren door mijn gepijpelijnd baggerhoofd hun snavels glimglimmen hun ogen glamglitten creatieve zwermen in roodborstjesrood ze krabben me olleke pikken me bolleke ik, korstje metaforenbrood mijn hersens en oren ze raken verdoofd wat dicht naar behoren metriek ik toondood en niemand die dit poezpoezig hoofd vol spotvogelrijmen en dichtmeeuwgeschreeuw voor te vol aanziet en mij leeg gelooft Jory Gervorgyan “Wat bedoel je met 'bepaalde delen'?“ “O...eh...ik wil ze in een gedicht verwerken.” “Je dicht?” “Niet zo goed.” Olga lacht. “Ik ben dol op gedichten die niet zo goed zijn. Ze missen vaak het pedante van veel van de gearriveerde, goed verkopende auteurs.” Neemt ze me in de maling? Hij is zich bewust van haar geur. Een geur die zoet is, maar niet zoetig. “Ik weet natuurlijk niet of het einde van de film ook het einde in het boek is...” “Oh, je hebt de filmbewerking gezi...

Het volgende weekend keert Jory terug naar de boekenwinkel. En praat verder over Helmer. Aan de smalle ontbijttafel in het krappe, maar goed geordende keukentje vertelt hij: “Ik heb niets meer geschreven. Ik wil niet meer schrijven, Ruford, het is...“ Ruford schenkt twee glazen bekers in en zet de pot op het theelichtje. Jory staart naar het tafelblad. “Hij verdient dit niet”, fluistert Jory. “Dat ik niet wil wat hij wil. Dat mijn vermogen om lief te hebben doodgeboren is.” Zijn stem wordt weer krachtiger. “Niet vanwege een traumatische jeugd, die heb ik niet gehad. Een of ander defect in mijn psychologische makeup...het moest kennelijk zo zijn.” Ruford roert langzaam in zijn thee. “Doodgeboren, dat betwijfel ik. Maar ik zie dat jij ergens in vast bent komen te zitten. Ik weet te weinig van jullie situatie, ik weet ook te weinig over jou, ik ken je pas kort. Maar misschien moet je je van hem losmaken. Voordat je er helemaal aan onderdoor gaat. Olga geeft haar man een blik. Hij schoksch...

ben ik een moederskindje vroeg ik mijn moeders tepels ben ik mijn broeders hoeder vroeg ik toen ik mijn broer nam ben ik een vaderhater vroeg ik aan mijn vrouw maar mijn eigen zoon stond aan mijn mouw te trekken en zei, ikke moederskindje want jij bent mijn vader niet. Jory Gevorgyan O was ik maar  rijk en beroemd in plaats van een  knappe armoedzaaier. O had ik maar een spaarzame lul in plaats van een welgevulde die alleen  het gat in mijn hand hebben kan.   - Helmer J Koerts. “...Kale, ik ga er een weekje tussenuit.” “Is goed”, bromt Kale. “Ook als het niet goed is ga ik er een weekje tussen uit.” Jory heeft direct spijt van zijn scherpe toon.  “Hoor eens...jij bent knap stil de laatste tijd. Eventjes zonder mij...gewoon een verandering?” “Ja. 'k Ben ongesteld en het gaat maar niet over.” “Het is van vrijdag tot en met woensdag. Donderdag ben ik terug.” “Ik wil dat zwart op wit, ondertekend door een notaris. Zo'n document als waarmee de rijke blanke mannen hu...

...zeiden zeer geschokt te zijn. Hans Brennink was de oprichter van het succesvolle kindertoneel gezelschap De Grabbelton. Hij had zich enkele jaren geleden terugtrokken vanwege geruchten over pederastie, en werd gisteren dood aangetroffen op zijn woonboot aan de Tolvaart. Volgens de politie is er sprake van moord; Brennik was geboeid in duct tape, en vertoonde sporen van martelingen. Brennink was 68 jaar . de Telegraaf Hij vond hem puur bij toeval. Kon niet slapen en maakte een fietstochtje langs de landelijke Tolvaart. Het was kort voor middernacht. Een man opende een hek en zette twee vuilniszakken langs de weg. Hij was naakt.  De Schoonmaker stopte. “Hallo... Wind ik je op?“ “Nogal.“ Er zoefde een auto voorbij. “Oops, zei de Schoonmaker, grijnzend. “O, kan me niks schelen, hoor. Ik schaam me hier niet voor.“ “Helemaal mijn idee. Ik zou het liefst naakt willen fietsen, maar dat durf ik niet.“ Ze namen elkaar op. “Ik heb zin in pijpen“, zei de Schoonmaker. En gepijpt worden.“ No...

recept voor zelfdoders dokter dokter 'k ben zo pukkelig de laatste tijd zo sukkelig patient we zijn allemaal wel eens krukkelig, dat went dokter ben zo droef zo vol van vrezen, kunt u mij genezen patient je zit hier drie keer in de week mijn Prive’s te lezen zo heb ik er meer gekend dokter ik wil knap en sterk en slim wezen 'k wil HE WAS SOMEBODY in mijn necrologie kunnen lezen patient ga 's lekker sjezen, kom van je krent, ga je gelukkelig kezen dokter dokter 'k ben kleinpielig 'k ben echt zielig patient ook pinkeligheid went, hier 'n recept voor een pincet, let op het afstapje, afrekenen bij m'n assistent ja maar dokter ja maar dokter uw tarief went niet Jory Gevorgyan “Is er iets?” Jory heeft in zijn weekendtas staan rommelen. “Nee...i k heb mijn dagboek thuis laten liggen.  Ik dacht dat ik het ingepakt had. Het geeft niet, ik heb een bloknootje. ” Hij kijkt zijn twee reisgezellen aan. “ ...Vinden jullie het een vervelend idee dat ik over je schrijf? ” “ ...

rode ruis hij kijkt naar het verkeer en wil bloed tegen het kantoorraam zien spatten thuis maakt zijn vrouw zich zorgen ze rook dode ratten hij kijkt naar mevrouw Struisbergen wil haar met zijn blote briefopener bespringen thuis heeft hij zijn vrouw verborgen, ze wist dingen hij staart naar het beeldscherm moet en zal de beursnoteringen verroebelen thuis doen kleutergevlinder en pubergelummel zijn romcoms drastmatisch vertroebelen de buren heeft hij in hun kelder diep gevroren hij kijkt vanaf god’s troon naar beneden wil zijn hoofdvlijm door de trottoirtegels boren hij slikt zijn vitamine d drinkt zijn asprobruis luistert naar de rode ruis in zijn oren Jory Gevorgian Helmer komt binnen met de sleutels die hij heeft laten dupliceren van Baards bos. Jory heeft nooit geweten dat zijn bos zich die dag een uur lang niet in de binnenzak van zijn jack bevonden heeft.  Helmer glimlacht voor zich heen: ik had een vooruitziende blik Een inbraakalarm heeft Baard niet. De Jamin magazijnen wel,...