# 39 - Beroeringen

recept voor zelfdoders

dokter
dokter 'k ben zo pukkelig
de laatste tijd zo sukkelig

patient

we zijn allemaal wel eens

krukkelig, dat went

dokter ben zo droef

zo vol van vrezen, kunt u mij

genezen

patient je zit hier drie keer

in de week mijn Prive’s te lezen

zo heb ik er meer gekend

dokter ik wil knap en sterk en slim wezen

'k wil HE WAS SOMEBODY

in mijn necrologie kunnen lezen

patient

ga 's lekker sjezen, kom van

je krent, ga je gelukkelig kezen

dokter

dokter 'k ben kleinpielig

'k ben echt zielig

patient ook pinkeligheid went,

hier 'n recept voor een pincet, let

op het afstapje, afrekenen

bij m'n assistent

ja maar dokter ja maar dokter uw
tarief went
niet

Jory Gevorgyan

“Is er iets?”
Jory heeft in zijn weekendtas staan rommelen.
“Nee...ik heb mijn dagboek thuis laten liggen. Ik dacht dat ik het ingepakt had. Het geeft niet, ik heb een bloknootje.”
Hij kijkt zijn twee reisgezellen aan.
“...Vinden jullie het een vervelend idee dat ik over je schrijf?”
“Alleen over ons?”
Jory bloost eerst, glimlacht dan. “Ons. Wij drieën.”

“Oh, het is zalig hier”, kreunt Olga, haar zonnebril afzettend en zich dieper nestelend in de terrasstoel. “Het weer is volmaakt en de stad wordt er alleen maar mooier en gezelliger op. Veel mensen vinden Venetië te toeristisch, ik vind juist dat het bijdraagt aan de charme en de levendigheid.”  

Venetië staart soms. In eerste instantie houden mensen hen voor een ouder met twee kinderen. Als ze dichterbij komen zien ze hoe het zit.
Olga en Ruford voelen zich er perfect comfortabel bij.
“We zijn niet de enige kleine mensjes hier”, zegt Ruford tegen Jory. “De geest van Daphne Du Maurier's moordlustige dwerg waart hier ook rond. Ken je haar korte verhaal, Don't Look Now?” 
Jory schudt zijn hoofd spijtig.
“Daphne is echt een van mijn favoriete schrijfsters”, zegt Olga. “Romantiek, maar ook suspense, en een snufje bovennatuurlijkheid.”
“The Birds”, beaamt Ruford. “Maar haar versie is aanzienlijk minder romantisch dan die van Hitchcock. En veel effectiever. Als we weer thuis zijn zal ik je haar verhalenbundel laten lezen.”
Jory luistert geïnteresseerd, maar zijn blik dwaalt regelmatig naar zijn blote armen, zijn onbedekte knieën.
In navolging van Rufords vakantie outfit. Die een paar verrassend gespierde onderarmen en kuiten onthulde.
Een dag van de aankomst had Ruford gezegd: “Het kan zijn dat we pech hebben en rotweer treffen. Maar jij neemt een korte broek mee. En als je dat niet doet, kopen we er hier een. Is dat duidelijk?” 
Ze zien hem blozen.
Olga glimlacht en zei zacht: “Zet je er voor open. Dat je geen schrikaanjagend beest bent. Zoals mijn Ruford een knappe kabouter is, zo ben jij een mooi dier.”
Hij had zelf al iets aangeschaft. Maar het ook aantrekken, en er het hotel mee uitwandelen, dat was...

ik zei tegen helmer dat hij me er van af geholpen heeft
ik loog niet
niet!

Veel toeristen zijn luchtig gekleed, er staat weinig  wind, de temperatuur is rond de drie en twintig graden. Hij valt nauwelijks op.
Hij valt heel veel op.
nee, wij alledrie.
Zijn blik dwaalt langs de weelde aan Renaissance langs het grote plein. 
Een warm briesje beroert zijn stoffering.

het voelt goed
bevrijd

Een meisje verschijnt bij hun tafeltje en vraagt in Engels met een dik Italiaans accent of ze iets willen eten.
“Ja, maar iets kleins”, waarschuwt Olga. “Het hotelontbijt was behoorlijk calorierijk.“
Eerder heeft ze gezegd, “We doen vandaag nog even niets. We kijken wat rond in de omgeving, pikken een terrasje, daarna ergens copieus dineren. Al Portego is ons aanbevolen. Dan nog ergens een drankje, en vroeg naar bed.“

Bij dat laatste keek ze ondeugend.

Het gebeurde nadat ze hun bagage in de twee hotekamers hadden gezet. Het initiatief kwam van Olga. “We hebben geen haast, we hebben een hele week. Maar we willen het gewoon, Jory. En jij hebt het nodig.“

Zij ook. Ruford was passief, trok zich alleen maar af. Olga was actiever. Met Jory.
ze heeft haar zin gekregen, denkt hij.

Het was zo veel anders dan met Helmer en Sammie. Het elkaar aankijken was ook minder alfa.
Ruford vroeg waarom hij plotseling lachte.
“Ik vind het verbazingwekkend dat ik me zo gelukkig voel.“

Wat Olga voelde kon Jory in haar prachtige ogen niet lezen.

Maar flirten deed ze nog steeds.

heeft Ruford het niet door?