# 36 - Beroeringen
Het volgende weekend keert Jory terug naar de boekenwinkel. En praat verder over Helmer.
Aan de smalle ontbijttafel in het krappe, maar goed geordende keukentje vertelt hij:
“Ik heb niets meer geschreven. Ik wil niet meer schrijven, Ruford, het is...“
Ruford schenkt twee glazen bekers in en zet de pot op het theelichtje.
Jory staart naar het tafelblad.
“Hij verdient dit niet”, fluistert Jory. “Dat ik niet wil wat hij wil. Dat mijn vermogen om lief te hebben doodgeboren is.”
Zijn stem wordt weer krachtiger.
“Niet vanwege een traumatische jeugd, die heb ik niet gehad. Een of ander defect in mijn psychologische makeup...het moest kennelijk zo zijn.”
Ruford roert langzaam in zijn thee.
“Doodgeboren, dat betwijfel ik. Maar ik zie dat jij ergens in vast bent komen te zitten. Ik weet te weinig van jullie situatie, ik weet ook te weinig over jou, ik ken je pas kort. Maar misschien moet je je van hem losmaken. Voordat je er helemaal aan onderdoor gaat.
Aan de smalle ontbijttafel in het krappe, maar goed geordende keukentje vertelt hij:
“Ik heb niets meer geschreven. Ik wil niet meer schrijven, Ruford, het is...“
Ruford schenkt twee glazen bekers in en zet de pot op het theelichtje.
Jory staart naar het tafelblad.
“Hij verdient dit niet”, fluistert Jory. “Dat ik niet wil wat hij wil. Dat mijn vermogen om lief te hebben doodgeboren is.”
Zijn stem wordt weer krachtiger.
“Niet vanwege een traumatische jeugd, die heb ik niet gehad. Een of ander defect in mijn psychologische makeup...het moest kennelijk zo zijn.”
Ruford roert langzaam in zijn thee.
“Doodgeboren, dat betwijfel ik. Maar ik zie dat jij ergens in vast bent komen te zitten. Ik weet te weinig van jullie situatie, ik weet ook te weinig over jou, ik ken je pas kort. Maar misschien moet je je van hem losmaken. Voordat je er helemaal aan onderdoor gaat.
Olga geeft haar man een blik.
Hij schokschoudert “Ja, misschien moet ik dit niet zeggen. Wij hebben zulke crisissen nooit gekend.“
Hij schokschoudert “Ja, misschien moet ik dit niet zeggen. Wij hebben zulke crisissen nooit gekend.“
“Is het seksueel?“ vraagt Olga onomwonden. Ze draagt weer zwart, maar een andere jurk. Met een lager decolletée.
“Dat...dat is aan het verminderen.“
“Dat...dat is aan het verminderen.“
Ze glimlacht vaag.
Ze rollen naakt over de mat, glibberend. Hun buiken proberen elkaar af te stoten, hun kronkelende ledematen glijden van elkaar af. Door de olijfolie kleeft Baards harigheid aan zijn huid, het vormt slierten en spiralen. Helmer dwingt hem op zijn rug, niet zonder moeite, maar Baards schouder raakt de vloer. Met een klets. De weerloze positie. De vrouwenpositie. Hij voelt zijn eigen spieren gloeien en knetteren.
Geef je over, hoort hij zichzelf grommen. Een straaltje speeksel ontsnapt hem en drupt in Baard's borsthaar.
Nooit, is Baards verstikte antwoord en Helmer wrikt zijn benen uiteen. Stoot zich in de dicht begroeide vallei in één keer naar binnen. Wreed, zijn belustheid hatend, zijn haat belust. Zo voelt dat dus, denkt hij. Onder hem kromt Baard zijn rug, zend vanuit zijn ogen een smeekbede omhoog, kronkelt hulpeloos. Helmer grijnst en snuift en voelt de brandingsgolf aanstormen en hij pompt zijn vijand vol, tot de rand, tot de dood.
“Doe dat nog eens?”
Een zweetdruppel kriewelt van achter Helmers oor omlaag, zijn kraag in. Zijn rug is kletsnat.
“-Wat.”
“Wat je gisteren voor die kinderen deed. Dat met je oren.”
Helmer voelt de warmte van Baards voeten tegen de zijne golven. De banktussenruimte is nog steeds maar een paar centimeter. Helmer beloofde dat te veranderen. Hij is er niet aan toegekomen. Maar er wordt geen Klemvast meer gespeeld.
“Dat heb je al vaker gezien.”
“Het is iets wat ik elke dag wel wil zien. Je kunt de schelpen laten bewegen. Onafhankelijk van elkaar. Dat is best bizar, Kale.”
“Ik heb grote oren. Je hebt er een keer te hard aan getrokken, weet je nog?
Jory verlaat de praktijk en beent voorbij de assistente. Hij is niet van plan terug te komen.
Zittend bij de entree van de wachtkamer staart een man hem aan.
“...Helmer??"
Helmer krijgt een rood hoofd.
“-Nou breekt m'n klomp!“
“Helmer-“
"-Je zei dat je geen therapie meer kreeg!“ sist Helmer. “Heb je 'm alles verteld? In geuren en kleuren?!“
De deur van de praktijk gaat weer open. “...Meneer Gevorgian?“
Ze rollen naakt over de mat, glibberend. Hun buiken proberen elkaar af te stoten, hun kronkelende ledematen glijden van elkaar af. Door de olijfolie kleeft Baards harigheid aan zijn huid, het vormt slierten en spiralen. Helmer dwingt hem op zijn rug, niet zonder moeite, maar Baards schouder raakt de vloer. Met een klets. De weerloze positie. De vrouwenpositie. Hij voelt zijn eigen spieren gloeien en knetteren.
Geef je over, hoort hij zichzelf grommen. Een straaltje speeksel ontsnapt hem en drupt in Baard's borsthaar.
Nooit, is Baards verstikte antwoord en Helmer wrikt zijn benen uiteen. Stoot zich in de dicht begroeide vallei in één keer naar binnen. Wreed, zijn belustheid hatend, zijn haat belust. Zo voelt dat dus, denkt hij. Onder hem kromt Baard zijn rug, zend vanuit zijn ogen een smeekbede omhoog, kronkelt hulpeloos. Helmer grijnst en snuift en voelt de brandingsgolf aanstormen en hij pompt zijn vijand vol, tot de rand, tot de dood.
“Doe dat nog eens?”
Een zweetdruppel kriewelt van achter Helmers oor omlaag, zijn kraag in. Zijn rug is kletsnat.
“-Wat.”
“Wat je gisteren voor die kinderen deed. Dat met je oren.”
Helmer voelt de warmte van Baards voeten tegen de zijne golven. De banktussenruimte is nog steeds maar een paar centimeter. Helmer beloofde dat te veranderen. Hij is er niet aan toegekomen. Maar er wordt geen Klemvast meer gespeeld.
“Dat heb je al vaker gezien.”
“Het is iets wat ik elke dag wel wil zien. Je kunt de schelpen laten bewegen. Onafhankelijk van elkaar. Dat is best bizar, Kale.”
“Ik heb grote oren. Je hebt er een keer te hard aan getrokken, weet je nog?
En bizar? Ik ben immers een stripfiguur. Plat en seksloos.”
...Ik ben toch weer terug.
Ja.
Hij haat me, psieg
Helmer?
Logisch. Ik laat 'm in zijn relatiesop gaarkoken.
...
Hij is een tijdje terug weer met kluiven begonnen. Nagelbijten.
Ik zei er wat van. Hij zei... en het klonk niet eens verwijtend, maar ik zag het in zijn ogen, hij zei, 'ik brokkel ook af'.
...
...
Hij heeft me gewoon...ik ben in een situatie gezogen die...
...
Nu Anton weg is, dat is de man waar hij mee schaakte, hij was zijn enige vriend in het pension...en dat...
Het ging niet goed met hem.
En met mij ook niet.
...
"Degene die je beste vriend is. Hij
is net zozeer het slachtoffer als jij.
...
Realiseer je je dat?
...
...
...
Ik heb 'm nodig!
...
Omdat je van hem houdt?
Dat betwijfel ik nu.
Liefde kent ook z'n schrijfblokkades, Jory.
Zittend bij de entree van de wachtkamer staart een man hem aan.
“...Helmer??"
Helmer krijgt een rood hoofd.
“-Nou breekt m'n klomp!“
“Helmer-“
"-Je zei dat je geen therapie meer kreeg!“ sist Helmer. “Heb je 'm alles verteld? In geuren en kleuren?!“
De deur van de praktijk gaat weer open. “...Meneer Gevorgian?“
Helmer stormt de gang in.
“...Kale. Wacht!“
“Lamstraal! Geniet je van mijn rode ogen?! Auw!“
De gebalde vuist tegen zijn biceps komt hard aan.
“-Luister naar me! Die man kan er niets aan doen-“
“Hij wist!“
“Hij wist!“
“Helmer, we gaan het niet hier uitknokken! We gaan naar mijn huis-“
Naakt naast elkaar liggend wachten ze wie het initiatief zal nemen. Dat is tegenwoordig niet Helmer.
“..Je mag me pijn doen Kale, het kan me niks schelen“, zegt Jory hees.“...Is dat hoe je me ziet. Baard? Een sadistische verkrachter?“
“Ik probeer je te stimuleren!“
“Ik probeer je te stimuleren!“
Jory komt overeind op zijn knieën en neemt Helmer's slappe penis in zijn mond.
Helmer heeft een half uur nodig om klaar te komen.
“Ah, sjit...“
Helmer heeft een half uur nodig om klaar te komen.
“Ah, sjit...“
Jorie grijnst halfhartig. “Koerts, je bandenspanning is te laag.“
“Kunnen we niet 's gewoon in elkaars armen slapen? Ik ben moe.“
“Kunnen we niet 's gewoon in elkaars armen slapen? Ik ben moe.“
Reacties
Een reactie posten