# 35 - Beroeringen

rijmpjes en wijsjes

als sijsjes en lijsjes

snerpkrijsen in mijn pindahoofd

ze fladderen fliederen

huppelen twieteren

door mijn gepijpelijnd baggerhoofd

hun snavels glimglimmen

hun ogen glamglitten

creatieve zwermen in roodborstjesrood

ze krabben me olleke

pikken me bolleke

ik, korstje metaforenbrood

mijn hersens en oren

ze raken verdoofd

wat dicht naar behoren

metriek ik toondood

en niemand die dit poezpoezig hoofd

vol spotvogelrijmen en dichtmeeuwgeschreeuw

voor te vol aanziet en mij leeg gelooft

Jory Gervorgyan

“Wat bedoel je met 'bepaalde delen'?“
“O...eh...ik wil ze in een gedicht verwerken.”
“Je dicht?”
“Niet zo goed.”
Olga lacht. “Ik ben dol op gedichten die niet zo goed zijn. Ze missen vaak het pedante van veel van de gearriveerde, goed verkopende auteurs.”
Neemt ze me in de maling?
Hij is zich bewust van haar geur. Een geur die zoet is, maar niet zoetig.
“Ik weet natuurlijk niet of het einde van de film ook het einde in het boek is...”
“Oh, je hebt de filmbewerking gezien.”
Ze knikt verwachtingsvol.
“...Ik moest in de bibliotheek een heleboel filmjaarboeken door voor ik de titel vond.”
“Hm-m.“
“Ook niet in het archief. Ik heb het gevraagd. Die mevrouw heeft een half uur lang gezocht, maar kon het niet vinden.”
“Het bekende verhaal”, zegt Olga. “Lenen, en nooit meer terugbrengen.”
haar stem is als balsem
Ze tuit haar rozenknoppige, donkerrood gestifte lippen in nadenken.
“...Toen ze de volgende morgen het lichaam thuis brachten... Aan het eind zitten ze tegenover elkaar, de man. Birkin, en zijn vriendin. Ze praten over de vriend die zelfmoord pleegde. Gerald.“
Jory knikt.
Ze citeert verder:

Had je Gerald nodig? vroeg ze op een avond. Ja, zei hij. Heb je aan mij niet genoeg? vroeg ze.

Ze kijkt vragend op.
“Dat einde zag ik in de film, ja”, zegt Jory.
“En er is een episode waarin Gerald en Birkin naakt worstelen in de bibliotheek van het grote huis.“

ik wil weg
“In een hoofdstuk getiteld 'Gladiatoren'. Dat zat zeker niet in de film?”
“...Ik zag het in de film." Jory ontwijkt haar blik.
Ruford keert terug met een dienblad. Voorzichtig, om niet verstrikte te raken in het kralengordijn. Een keurig servies, koekjes. Hij heeft het gesprek in wat de keuken moet zijn gehoord. Zet het blad op een van de vele bijzettafeltjes in het toch al overladen interieur.

“Mijn gade kent veel romans uit het hoofd.“
Olga knikt. “Het is geen porno. Maar daar kwam je ook niet voor, hè?“
Jory kreunt inwendig.
“Het is ietwat erotisch. Naar de maatstaven van die tijd. Maar met veel ondertonen. Wat Lawrence hier schreef.“
Olga blijft hem aankijken met haar mooie ogen.
. Die van Jory beginnen te branden...
Hij voelt zich als een rat in een kooi.
“Ruford en ik accepteren dat. Doe jij dat ook?“
Het blijft even stil.
“...Hoelang worstel jij al met jezelf. Jory?“
Jory's tranen breken los.

“Je hart uitstorten lucht op hè?“, zegt Ruford als Jory zich weer in de hand heeft.
Olga zegt niets.
“...Het is niet helemaal wat je denkt. Ik...heb een relatie. Met een collega. Hij is... wat Ruford zei, 'een beer type'... Heel alfa, zeg maar.“
“....Hm-m?“

Jory haalt diep adem. “Ik was in therapie, en ik...“
Hij haalt zijn schouders op. “Ik weet het niet. Maar hij zegt dat we... een paartje zijn. En hij had het over onze wittebroodsweken. Het was vrij ongewoon om iemand als hij zoiets te horen zeggen. Hij is inderdaad gek op me. 

Ik ben degene die blijft twijfelen. Of het stand zal houden. Mijn partner is zo...“

Hij proeft de koffie. Van uitstekende kwaliteit. Dat zegt hij ook.
“....Dank je. Weet hij dat je hier bent?“
“O, nee. Jullie hebben niks van hem te vrezen, hij is geen stalker. Ja, hij komt agressief over, als een vechtersbaas, Helmer erkent zijn geaardheid, maar zijn agressie is een houding- we hebben één keer gevochten, hij provoceerde me, werd flink gewelddadig, maar deed dat daarna nooit meer. Hij was vanaf het begin verliefd op me. Hij...raakte gewoon in paniek.“
“En jij was het ook.“

“Ja...

Hij is zo...aanwezig, zelfs als ik hetero was geweest, zou ik voor 'm gevallen zijn. Denk ik.“

hopelijk begrijpt ze deze boodschap
“...Dus je ging op zoek naar boeken met het thema 'Moeilijke relaties',“ glimlacht Ruford.
Jory knikt. “Nadat ik een film zag met moeilijke relaties.“

“Hier is de gebonden uitgave van Women In Love. Het is zestig jaar oud, maar in mint condition.“

Olga zegt, “Ik heb gemengde gevoelens aangaande Lawrence. Het boek gaat meer over relaties van mannen onderling dan dat het de Vrouw/Man relatie uitdiept. Ik denk dat de schrijver ook flink worstelde met zichzelf, in die tijd.“

“Mannen“, voegt ze er aan toe.

die vrouw verbergt iets, denkt Jory. maar haar decolletée is het niet

Op het gebonden boekje zit geen prijskaartje.
Jory haalt zijn portefeuille tevoorschijn.
“Nee, nee. Je krijgt het cadeau van ons.“
Jory schenkt het stel een gekwelde blik. “Ik kan het me best veroorloven.“
“Wij ook. Maar je moet beloven dat je terugkomt. Wij hebben maar een paar echte vrienden, en Olga en ik vinden je een aanwinst. Je bent een interessante man, Jory. Een inspirerende.“
“Nou... dank je wel. Maar eh...ik kan alleen in het weekend.“
“Wij zijn niet altijd thuis. Maar wel bereikbaar-- hier is ons telefoonnummer. Het is wat ze noemen een nul zes nummer.“

“En het werkt nog ook“, zegt Ruford, sarcastisch.
Jory pakt het geschenk. Ruford heeft het in een papieren tasje gedaan, waar de naam van de winkel op staat.
“Beloof je dat? Dat je terugkomt?“
Jory's ogen worden weer vochtig. “Jullie zijn zo'n verademing. Ik kom terug. Mijn woord.“

Later denkt hij, hopenlijk is zij er dan niet