1994, vroeg in het voorjaar, de prille ochtend van een nieuwe werkweek. Een witte VW bus met op de zijkanten 'Muddink Mooimakers BV' en daaronder de afbeelding van een penseel en een blokwitter met de stelen gekruist, draait de Lindelaan in en stopt bij twee parkeervakken die met barricadetape zijn afgezet. De bus heeft een trekhaak waar een huisje op wielen aan hangt. Dit huisje - een schaftkeet - is zomergeel geschilderd, maar in plaats van een bedrijfsnaam staat er in dikke zwarte letters  op: VILA KAALBAARD Vijftig jaar geleden had de straat middenstander allure en mogelijk zelfs lindebomen, maar nu groeit er alleen onkruid en afgedankte meubels. De vooroorlogse façades werden een decennium geleden gerenoveerd om te voldoen aan de eisen van de nieuwe Vooruitgang; kazernes in de kleuren vlekkerig oranje en goor bruin. De muren, vloeren en plafonds zijn nog steeds flinterdun, en zullen de opgestapelde huurders na een jaar van bewoning ernstig neurotisch maken. Onder het water...

Een drol naar buiten werken is voor een man soms als het baren van een kind. Vooral als er harde stukjes in zitten. Maar als ie de juiste maat en samenstelling heeft en met een bepaalde snelheid langs je prostaat roetsjt, is het vergelijkbaar met klaarkomen . Helmer J. Koerts Hoewel Jory Gevorgyan's biologische klok goed afgesteld is, kan hij het gebruik van het mobiele toilet niet altijd vermijden. Hij haat die dingen. Het bestaat uit een grote tank met een gat in een afdekplank. Daarin, diep beneden, klotst een blauwe zee van ontsmettingsvloeistof. Elke plas erin klinkt als een donderende waterval, elke uitwerpsel slaat in als een dieptebom. Vooral in stille ochtenduren zijn de holle plonzen goed hoorbaar.  En Jory's maat trekt het deurtje niet achter zich dicht.  Opzettelijk. “Effe het uitslapen van de uitkeringstrekkers hier verzieken”, pleegt Helmer Koerts te zeggen. Of “VVD-zuigers”, wanneer het een bovenmodale wijk betreft. Het darmenserviceverblijfje ...

…Ik een hondenliefhebber? Wat moet ik met honden? Er zijn toch negors? Helmer J. Koerts Helmer vergeet nooit hoe het begon.  De 'Turk' versc heen toen Helmer zijn vijfde week bij Vrijman Schilders was ingegaan. Zo'n beetje het laatste bedrijf waar hij nog niet gewerkt had. Helmer Koerts was geen blijvertje.  Hij negeerde de nieuwkomer, al was zijn belangstelling wel gewekt. Hij besloot he m te bewaren. Voor later. Een turrek was weer eens wat anders dan een surie! Het ontging niemand dat de man met de Arabische naam en neus niet alleen zwijgzaam was, maar tijdens het schaftgebeuren zelfs verdween. “Beetje stille, die.” “Volgens mij verstaat hij nauwelijks Nederlands!” Bart Pedersen, nog vier jaar van zijn AOW af, keek op. “Ga 'm niet op z'n huid zitten, Koerts. Ik heb met 'm gewerkt, die jongen is een vakman. En minder lawaaiig dan jij.” “Een vakman? Net als ik? Onmogelijk“, zei Koerts, een sinaasappel pellend. “Ik gedraag me in ieder geval niet als...

“...Dit is niet voor het eerst, hè?” zei Dirk Vrijman tot een van de mannen in zijn kantoor. Dat naar Dirk's idee ineens te klein leek. “Gewoon wat stoeiwerk”, nuanceerde employee Koerts nasaal. Zijn neus was zienderogend aan het opzwellen. Hij was al geen knappe kerel, en zag er nu helemaal uit als een mislukt medisch experiment. “Stoeiwerk? Daar betaal ik je niet voor, Koerts!” Helmer Koerts irriteerde Vrijman. Met zijn brutale gegrijns, de vingertoppen die hij regelmatig over zijn blote armen liet vlinderden. “Het kan me niet schelen wie begonnen is, het gaat mij-” “Ik.” zei Koerts onmiddellijk. “-er om dat ik zulk gedonderjaag niet in mijn bedrijf wil.” “...Nou vooruit, misschien heb ik er wel een beetje om gevraagd. Maar moet ik in een hoekje gaan zitten huilen als iemand mijn neus breekt? Dan wil ik bij de ander ook iets voelen knappen. Ik weet zeker dat ik een van zijn ribben gebroken heb.” Vrijman was de loods binnengegaan vanwege de geluiden daar, en had in eerste ins...

Een week na zijn vertrek bij Vrijman kwam Jory zijn nemesis weer tegen. Bij de Banenbank. Koerts stond met een opengeslagen ordner voor zich. Toen hij opkeek en Jory zag, haalde hij er een  vel uit en hield het met een triomfantelijk grijnsje omhoog. Jory liep weer naar buiten. Koerts kwam achter hem aan. “… Hé !” Alle spieren aanspannend bleef Jory staan. Koerts wapperde met een vacature.  “ Ik was je vijf minuten voor.  Het is de enige op dit moment. Het verbaast me dat ie niet weg is gehaald.  Muddink Mooimakers BV.  De naam zegt het al, zo'n hip bedrijf van salonschilders. Priegelaars op de vierkante centimeter. ” “Gefeliciteerd met je nieuwe baan,” zei Jory vlak. Hij draaide zich om en beende weg. Koerts haalde hem in. “...Ben je nou ineens bang van me?“ “-Laat me met rust, Koerts.“ “Waarom?“  Jory haalde diep adem. “Ik hou niet van agressieve collega's.“ Koerst versmalde zijn ogen. “Je denkt dat ik een psycho ben?“ “...Je bent te excentriek voor ...

GEEN SCHOT IN ZAAK REIGERPARKMOORDEN Het onderzoek in de zaak van de vijf jongeren die op 29 oktober vorig jaar dood in het Reigerpark werden gevonden is gestrand. Aldus een woordvoerder van de Middellandpolitie: 'Van de de vier jongens, resp 18, 17 en 16 jaar, waren er twee bekenden van de politie, maar hun connectie met het vrouwelijke slachtoffer, een 16-jarige scholiere en dochter van een prominente evangelist, is nog steeds onduidelijk. De mogelijkheid van een vete tussen rivaliserende bendes is onderzocht, echter wijst niets er op dat er naast de vier jongeren nog andere personen bij betrokken waren.' (Het Westland, 12 maart) Jory stopt de krant terug in zijn jaszak. Koerts laat de bus veel brandstof zuipen, maar het lijkt hem niet verstandig daar iets over te zeggen. Koerts' zwijgzaamheid en zijn mond als een brede horizontale kerf vindt hij meer verontrustend dan zijn rijsnelheid. Koerts is een dijkweg langs de rivier opgegaan, buigt vlak voor de grote verkeersbrug ...

Een perfecte nacht. Windstil en koel en met een volle maan, wit als een met krijt bestreken gezicht. Er bewoog nauwelijks iets en de geluiden waren zoals hij ze gewend was; geritsel en suizelen, ver dragend gekwaak. Het Reigerpark was omringd met een muur van eeuwig murmelend verkeersgedruis. Het leek uit een andere dimensie te komen. Zijn nacht, zijn territorium. Een stads Eden waarin hij Adam was. Zo was het meestal. Niet altijd. Soms werd zijn soevereiniteit betwist. Zoals in deze nacht. Gilletjes, schelle stemmen, vrolijk van het soort waar de frustraties en agressie van de jeugd in doorschemeren. Misschien komen ze uit een disco of van een party, uitgelaten door de drank en stoned van pas verworven volwassenheid. Antigonen van de rust; te vol van leven om te accepteren dat het tijd is om te gaan slapen. Maar zijn geest is ook wakker. Zij, dunbenig en scherpgehoekt in de heupen, danst rond en rond met in haar hand haar bloes. Gefluit en hoog gelach vuren haar aan. Drie jongens, een...

De klus lukte. De directrice van het tehuis, zelf een oma. maar zonder rollator, had het werk geïnspecteerd, en maakte duidelijk dat ze er heel content mee was.  ”En dat jullie op tijd klaar waren vind ik een gewoon een mirakel.” Waarop Koerts ad rem tegen haar zei: ”Bel je je bevindingen even door naar onze baas, mevrouw? Hij heeft nog wat bedenkingen tegen onze zwierige vlotheid.” In de bus, na het inladen van de spullen, zei Koerts:  ” Volgens mij worden opa en oma systematisch geruimd, die sandwiches waren niet te hachelen. En dan gooien ze om elf uur de kantine ook nog dicht. Gelukkig waren er snoep en koffie automaten.”  Hij probeerde een geeuw te bedringen, en stak daar prompt zijn maat mee aan. de geeuwende schilders , dacht Jory. ”Ik heb vannacht nauwelijks geslapen”, mompelde Koerts. ”Ik ook niet.” ”Waardoor? Problemen met je vriendin?” Jory gaf daar geen antwoord op. De man naast hem deed wat hij altijd pleegde-- overvloedig zweten. Hij had uit de kantine blikj...