# 5 - Beroeringen

Een week na zijn vertrek bij Vrijman kwam Jory zijn nemesis weer tegen. Bij de Banenbank.

Koerts stond met een opengeslagen ordner voor zich. Toen hij opkeek en Jory zag, haalde hij er een 

vel uit en hield het met een triomfantelijk grijnsje omhoog.
Jory liep weer naar buiten.
Koerts kwam achter hem aan. “…Hé!”
Alle spieren aanspannend bleef Jory staan.
Koerts wapperde met een vacature. 
“Ik was je vijf minuten voor. Het is de enige op dit moment. Het verbaast me dat ie niet weg is gehaald. Muddink Mooimakers BV. De naam zegt het al, zo'n hip bedrijf van salonschilders. Priegelaars op de vierkante centimeter.”

“Gefeliciteerd met je nieuwe baan,” zei Jory vlak.
Hij draaide zich om en beende weg.
Koerts haalde hem in.
“...Ben je nou ineens bang van me?“

“-Laat me met rust, Koerts.“
“Waarom?“ 

Jory haalde diep adem. “Ik hou niet van agressieve collega's.“

Koerst versmalde zijn ogen.
“Je denkt dat ik een psycho ben?“
“...Je bent te excentriek voor me.“
Koerts lachte. ”Excentriek! Nou, nou. Ik wil iets weten. Je was duidelijk Vrijman's favorietje. Waarom ben je daar weggegaan, Turk? Ik kwam Karel tegen, die vertelde het me.”

Jory had van zijn besluit wakker gelegen. Omdat hij niet wist waarom hij zijn proeftijd had opgegeven. 

Hij wist het wel degelijk. Koerts... hij kon de man niet vergeten. Hij was zijn leven binnengekomen als een lawine. 
“Het maakt niet uit. Jij-“ de kale man priemde een vinger in Jory's borst, “bent niet mijn soort vriend. Maar ik heb iets goed te maken.”

“Wàt?“ Jory schudde zijn hoofd.

“Zeker wel. Kom op, dan gaan we er op af.”
“...Waarom?”
Koerts keek hem op die gezag afdwingende manier recht in de ogen. “Slecht in luisteren, hè?”
“...Vragen ze er dan twee?” 
“Ik denk het niet”, antwoordde Koerts nonchalant.  “Maar als iemand je opmerkt, zeg ik gewoon dat je mijn negorslaafje bent en dat ik je beker water en kommetje koes-koes per dag uit mijn eigen zak betaal.”

Het gezicht van de Turk was niet helemaal uitdrukkingsloos, maar wat er achterin schemerde deed Koerts scheef grijnzend een stapje achteruit doen.
“Dat kun je vergeten. Ditmaal krijg je niet de kans mijn neus te raken.”
”...Dat was ik niet van plan. Ik ben niet zo vechlustig als jij.”
Jory's blik dwaalde over het plein waar de Banenbank gevestigd was. waarom blijf ik staan de man is gek
Hij zei: “Je moet naar het ziekenhuis.”
“...Een omscholing van schilder naar chirurg, wauw, dat heb je snel gedaan.”
“Je neus...”
“Ach, ik heb altijd al een boksersneus willen hebben. Daar vallen de vrouwtjes op.”
“...Zoiets kan een hematoom worden.”
“Hou 's op met de geleerde jongen uithangen?!”
“Een hematoom-”
Koerts tikte tegen de pleister op zijn neusbrug “Het is al genezen! Wil je dat ik je een mooie baan inlul of heb je liever WW? Kom nou maar mee.”

Wat Jory het meest schokte was dat Koerts een arm om zijn schouders legde om hem met zachte dwang in beweging te zetten.

Doet hij jovaal om me van m'n stuk te brengen? En te houden?

Jory trok zich los, hij hield er niet van aangeraakt te worden.

“-Wat is er! Ik probeer een beetje je vriend te zijn, ja of nee?!“

Jory dacht, nadat hij zei je bent niet mijn soort vriend...wat een figuur

 

Cor Muddink had vier ziekmeldingen in huis waarvan er twee voor langere tijd uitgeschakeld zouden zijn. De bouwvak zou in verband met de feestdagen pas over vijf weken plat gaan, die weken zaten nog vol met werk.

Hij keek naar de twee die zowat een godsgeschenk waren.

“...M'n neus? Er stuiterde een schoor op. Kan gebeuren als je een stelling opbouwt met iemand vers van de kraamkamer van de schildersschool!”
Jory, andermaal zwijgend half achter Koerts staand, sloeg zijn ogen ten hemel.

Muddink keek naar de huidsverkleuringen van de andere sollicitant. “En wat overkwam jou?”
“Ik...“ Jory schokschouderde. “Ik ben een buitenlander en kreeg ruzie met de Hitlerjugend.”
Koerts gniffelde. Maar door zijn ogen flitste bewondering.

“Even voor de duidelijkheid, mannen-- dit soort instellingen duld ik absoluut niet.”

“..Meneer Muddink-“

Koerts sneed Jory af: “Ik ben Gevorgyan's beschermengel, baas. Het zit wel goed.”

Jory kreeg een rood hoofd.

Cor Muddink dacht: ik heb ze op dit moment nodig, tijdens de proeftijd donder ik deze twee idioten er weer uit.

Koerts en Gevorgyan werkten met een ploeg van vier tot zes man op klussen van het kaliber 'laat het priegelen maar zitten, gewoon gaan met die banaan'. Dat was niet helemaal wat Muddink Mooimakers had beloofd.

Maar ditmaal deed Koerts geen poging het middelpunt van de belangstelling te worden. Ook 'de Turk' schonk hij geen aandacht.
Anderen deden dat wel.
“Jullie zijn altijd bij elkaar. Benne je 'n paartje?”
Jory verkilde.
Maar Helmer zei bedaard “Let op je woorden en laat mijn maat met rust.”
hoe durf je

Jory slikte zijn woede meteen weer in. Hij voelde dat die niet gerechtvaardigd was.

Jory Gevorgyan deed waar hij voor aangenomen was, goed werk in snel tempo afleveren. En Helmer Koerts was in dat opzicht een goede partner.  Werktechnisch klikte het tussen hen.

Of hij dankbaar was voor kaalkop's ommekeer in houding liet Jory niet merken. Ook niet toen hij in de gaten kreeg dat Koerts hem vaak observeerde. Met ogen die hard en kil waren. Maar dat waren ze waarschijnlijk altijd. Jory dacht, ik moet gewoon keihard terug staren

Hij had daar moeite mee. Koerts' ogen leken hem op te zuigen.
Van achter zijn stenen façade dacht Jory dat Helmer Koerts de meeste fascinerende man was die hij ooit had ontmoet.
Of hij daar blij mee kon zijn, moest nog blijken.

Het nieuwe jaar was tien weken jong. Ze waren bezig het interieur van pas voltooide kantooronderkomens te schilderen toen Koerts een telefoontje kreeg. Hij wisselde een paar woorden met een van de andere mooimakers en stevende op Jory af.

“-Meekomen, spoedklusje in Zuid. Ik heb gezegd dat de anderen je verfspullen op moeten ruimen.”
Jory knikte, pakte zijn schoudertas en winterduffel en stapte bij zijn maat in de bestelbus. Gespannen als een vioolsnaar- hij voelde dat er iets broeide, in Koerts. Feller dan gewoonlijk

.