# 25 - Beroeringen

Het wordt steeds moeilijker. Hij moet bepaalde gebieden al vermijden. Of in elk geval voor een tijd.

Het is ook midzomer. Het lijkt wel koopavond in de parken en de recreatiegebieden. Hengelaars. Kampeerders.

Het is niet toegestaan in het park, maar ze doen het toch. Voor het uitproberen van de voor de vakantie gekochte tent, soms om in een avontuurlijke ambiance rottigheid uit te halen.
Ze staan meestal langs het water van de plas. Deze tent is middelgroot, ogenschijnlijk verlaten. Maar vanuit het inwendige komen geluiden.
in je kutje
neuk me ronnie
ooo

Hij hurkt langzaam, speelt met zijn ballen. Negeert de brandnetels die langs zijn onderrug en hand strijken. De conversatie krijgt een gejaagder klank. Meisjes worden verkracht, in het park, maar deze niet, oh nee.
oh jah
o jajajaja!
De Schoonmaker loost zijn drang op de bosgrond, rekt zich uit en verdwijnt geruisloos.

Over een andere tent zou hij letterlijk gestruikeld zijn als de hond binnen niet was gaan grommen. Het bezorgt hem bijna een hartstilstand.
Het beest wurmt zich blaffend door de tentflap naar buiten.

nee!
“Kazan?”
Onmiddelijk rent hij weg, over losse takken struikelend, in iets klefs stappend, en met achter zich aanzwellend geblaf. Scherpe kaken klappen om zijn kuit, pijn vlamt door zijn been, hij trapt, blindelings, raakt ribben. Het beest laat los maar valt grauwend opnieuw aan.

“…Kazan!”
Hij laat zich op zijn rug in het gras vallen, tastend naar de nek van het forsgebouwde dier. Ze rollen de glooiing van de ligweide af en plonzen in de recreatieplas. 
Langs de kant staat het water nog geen dertig centimeter en de bodem ligt vol blubber en scherpe stenen, maar hij weet de hondenkop onder te krijgen, en te houden. 
“Kazan! Hierrr!” De stem van de eigenaar klinkt nu van verder weg. Maar het verdrinken duurt eindeloos lang. Een eind verderop ziet hij tussen de begroeiing een licht heen en weer zwaaien.

Ze komen de bosjes uit, twee knapen, in boxershorts en blote bovenlijven.
“...Kaaazan? Verdomme!“

Onderwater loopt hij zo kalm mogelijk verder de plas in, zo dicht mogelijk bij de oever blijvend. Eén keer kijkt hij om. Op de oever zwaait het licht van twee zaklantaarns wild heen en weer, en uit de kreten maakt de Schoonmaker op dat ze hun hond gevonden hebben.

Hij heeft schrammen en beten opgelopen maar besteedt er geen aandacht aan. Weg, weg van hier. 

Behoedzaam keert hij naar zijn zak met kleren terug - zich gelukkig prijzend dat hij die niet in de buurt van de tenten achter liet - en kleedt zich gejaagd aan.
Een hond. Dat is wel wat anders dan een dooie kat en een dronken zwerver. Hij moet op de nachtafdeling van het ziekenhuis maar even een tetanusinjectie gaan halen. Of beter; morgenochtend: Minder kans dat de politie een link weet te leggen tussen het ene en het andere.

Lange tijd betreurt hij de gebeurtenis. Dit heeft hij niet gewild. Een onschuldig dier doden.

de geur van een pasgeboren kind

de kleur van een feestlint

de geur van schoolgangen

de kleur van meisjeswangen

de geur van een garage

de kleur van een corsage

de geur van afval

de kleur van verval

de kleur van bloed

de kleur van roet

de kleuren van jaargetijden

de geur van een natte hondenvacht

de geur van de dood

is het sterkst

zijn kleur is rood

- Jory Gevorgyan