# 17 - Beroeringen

Na het weekend zegt Helmer:
”Je was niet thuis.”

Jory weet niet wat hij zeggen moet.
Helmer grijnst woest. ”Zo makkelijk kom je niet van me af, Gevorgyan.”
”Ik... ik vind het weinig zin hebben, Helmer.”
”Mij als vaste schilderpartner hebben heeft geen zin??”
Jory's telefoon zoemt. ”...Ja?”
Kale piekt een bullebak naar buiten. Of probeert het. Blijft het proberen.
”...Okee. 

...We hebben een inschuifklusje. DeSoto komt er aan met de potten milieuverziekers.”

Helmer's nieuwste benaming voor verf.
”En hou je vast... de opdracht komt van de burgemeester. De werkplek is een moskee.”
Kale's mond zakt open.
”...Is dit een verlate één april grap?”
”Het is een kleine klus; twee uur. Daarna hebben we de rest van de dag zowaar vrij. Is dat niet fijn?”
”...Wat moeten we daar in godsnaam doen?? Gebedskralen schilderen?”
”Dat krijgen we van de imam te horen. Met kennis van zaken, Kale.”

De witbebaarde imam legt uit: ”Ies diet. Hal. Ieste donk. Moet likt!”
Jory knikt.
De imam leest van een briefje, ”Muurs...lefferkleer...kluur. Die houtwurk, mmm Aaj...aajerskaal wit.”

Helmer rolt zijn ogen. ”...Jezus op een brandcard...”
”Ik begrijp hem best”, mompelt Jory met beginnende kramp in zijn mondhoeken.
De geestelijke wijst naar de ruimte voorbij de entree. ”En gank! Mit die plaffon.”
”Dit kunnen jullie niet zelf?” vraagt Helmer bot.
”Burkemeest betaalt!” 

De man neemt Jory belangstellend op. Vraagt of hij uit 'Turkij' komt.
”Nee, ik ben niet uit Turkij,” liegt Jory vriendelijk.
Op dat moment stopt DeSoto's auto in het zijhofje.
Hij komt de wagen uit met een nauwelijks verholen grijns. ”Ah, Oud-Hollands schilderwerk in een moderne Marokkaanse moskee. Je maat houdt onze reputatie wel hoog, hoop ik? Hij is daar niet zo best in.”
”...En jij blijft zeker kijken?” vraagt Kale gepikeerd. ”Hoe ik door een reusachtig standbeeld van Allaah door zijn scharnierende mond opgeslokt wordt en in het offervuur in zijn buik verteerd?”
De voorman staart Kale aan. Jory schopt zachtjes tegen zijn maat's enkel.
.”..Je hebt het bestek?”
”Niet nodig, onderbaas. We kregen de instructies regelrecht van Ali Baba. In schattig Nedderlaands.”

DeSoto vertrekt meteen. Sinds de eerste ontmoeting houdt hij bezoeken aan de twee bedrijfsfreaks zo kort mogelijk. Parasolletje!
”Allah zei dank”, mompelt Kale, zijn ogen ten hemel slaand.
Jory knikt, grijnzend.

Tijdens het werk wordt er een blad koffie en belegde broodjes voor hen neergezet. 

”Dank u wel!”, glimt Jory.

Kale negeert de vriendelijke gift demonstratief.
”Er zit natuurlijk géén varkensfilet op.”

”Het is onbeleefd om geen lege schaal achter te laten”, zegt Jory. ”Dus ik neem alle broodjes voor mijn rekening. Eigen schuld dikke bult.”
Het gangplafond wordt het eerst gerold.
”Ik zie hier geen wijvon”, klaagt Kale, een ruimte aan het eind van de gang inloerend.
”Er is een apart deel voor vrouwen.”
”Ach ja, natuurlijk, Gooien ze nog steeds aardappelzakken over hen wanneer ze bevrucht worden?”
Kale zegt het in elk geval zachtjes.

De lege verfemmers en rolstokken gaan de bestelbus in. Kale heeft een klacht.
”Dat was toch iets langer dan twee uurtjes, Baard!”

”Het is pas half drie.”
Jory kijkt naar zijn maat.
”Kale... Dat gesprek.”
”Jhaaa... Eh...daar maar?” Kale wijst naar het plantsoentje aan de overkant. ”Er zijn genoeg lege bankjes. Ik wil discussies even niet in een kroeg houden. Ik wil ook niet dat Allaawalhallaa meeluistert.”
De imam verschijnt, kijkt goedkeurend naar de lege schaal en vraagt ”Wannèr drook...?”
”Over een uur. Het is watergedragen verf, die is niet kleverig. Maar het blijft wel een paar dagen kwetsbaar. Haal de Nat papiertjes dus niet weg.”

De 'Nat' papiertjes zijn twee-talig. Idee van DeSoto. Helmer's reactie er op: ”Best sierlijke letters, die Marokkaanse. Maar wat er staat heeft geen reet met sierlijk te maken.”

Jory vraagt, ”Kunnen we de bus hier laten staan? Dan komen we 'm over een uurtje weghalen. We zitten dáár.” Hij wijst naar het plantsoentje aan de overkant.
”Ies koed.”
”Ies man in joerk tevreden?”, informeert Kale.
Imam Ali Baba knikt, met een patroniserende glimlach.
”Jesus, Helm!” zegt Jory met een overdreven grimas als Ali weer weg is.
”Die vind je niet in een moskee, Baard.”

”Heb jij nog zo'n broodje? Ik barst van de honger.”
”Astamblieft.”
Kale licht het bovenste deel op.
“Hummus“, legt Jory uit. Een soort yoghurt. Als er vlees in zit, is het lam, waarschijnlijk.”

Helmer neemt een hap.
“Hmm. Beetje zouteloos. Is zout haram voor ze?“
“Helmer...“
“Ja?“
“Wat is er nou met jou.”

“Niks. Helmer kauwt langzaam, met lange tanden. “Kan hetzelfde aan jou vragen, hè?“
Jory zucht.
”Ik zal mijn best doen. Je, eh...behoefte aan intimiteit accepteren.“
“Welke intimiteit.“
“Je behoefte me aan te raken!“
“Ik raak iedereen aan.“
“Er is op zich niets verkeerds aan- het probleem is...op de een of andere manier vind ik het verkeerd. Ik reageer er negatief op. En dat moet ik veranderen.“
Kale kijkt opzij.

“...Je zei iets over, het is zo homo.  Je wilt toch niet suggereren dat ik een homo ben?“
“Nee- maar...“
“Doe je schoen uit. De rechter. En je sok. Doe nou maar gewoon, er is niemand die het ziet.“
“Verdomme Helmer, jij bent altijd zo extreem...“
“Uhu. Doe je het of moet ik maar naar huis gaan? Jory, je zegt zelf dat je wilt veranderen. Wanneer ben je van plan daar mee te beginnen?“
Jory kijkt om zich heen. Op de plantsoenbankjes links en rechts zit niemand. Verderop moeders met kinderen die in het rond rennen. Jory hoopt dat ze daar blijven.

Hij doet wat Kale vraagt. 

beveelt

Kale schopt zijn linker sandaal uit en plant zijn voet op Jory's wreef.

“Vind ik zo lekker. Voetjewrijven. Daar is niks homo aan.“
o nee?

de extremiteiten van fenomeen Koerts...
Jory aarzelt.
Stroopt zijn linker broekspijp op, tot over de knie. Zijn gezicht gloeit.
“Ah ja...“ Helmer's stem klink ademloos. “Jij moet een korte broek en T-shirts met korte mouwen gaan dragen, net als ik. Je harige ledematen zijn beslist sensationeel.“

“Maar niet homo?“
Helmer stopt het wrijven.
"...Ik heb eens een artikel gelezen, in een weekbad, Anton gaf het me. Enne, daar stond in dat we eigenlijk allemaal biseksueel zijn. Wij mannen. Vrouwen ook. Maar we verzetten ons daar tegen. En ik...nou ja, ik heb het gevoel dat ik me daar juist niet tegen moet verzetten.“
“...Heb jij seks met mannen gehad, Helm?“
“Nee.“
“Waarom niet?“
“Ja godzamme...Jij wel?“
“Nee....Om eerlijk te zijn... ik heb ook geen ervaring met vrouwen. Daar schaamde ik me voor. Maar jij kent geen schaamte.“
Helmer's voet blijf stil op die van Jory liggen.
“Mijn ervaring met vrouwen was niet echt een succes, Joor. “

“...Helmer, er komt iemand aan-“

“Kan me niks schelen.“
Twee oudere scholieren. Ze praten druk met elkaar, schenken aan Baard en Kale geen aandacht.
Kale's tenen begraven zich in het haar op Jory's onderbeen.
“...Dit vind je niet lekker?“
Jory's mond en lippen zijn kurkdroog.
“Nee. Goed dan, ja. Maar dat wil niet zeggen dat ik-“
De Kale geeft hem een triomfantelijke grijns.
“Ik wil alleen niet dat iemand dit ziet!“ sist Jory.
“Daar moet je schijt aan hebben. Geef me een dropje.“
“Arabische gom, Kale.“
“Ik wil een dropje.“
Helmer's hand strijkt over Jory's beenhaar.
“...Straks op m'n kamer trek ik me af bij deze herinnering.“

“-Allemachtig, Koerts!“
“Het is iets natuurlijks, Baard. Net als schijten. Als je niet sjort kan je een spermacontam- constipasie krijgen in je ballen.“
“...Heb je die onzin ook in dat tijdschrift gelezen?“
Grijnzend staat Kale op van de bank, ritst zijn gulp open en speelt trekharmonica met zijn voorhuid.
“Dit doet jou helemaal niks?“
“-Stop daarmee! Je exhibitionisme brengt je nog 's in de problemen, Koerts!“
Grinnikend stopt Helmer zijn penis weer weg.
“De heilige imam kan dit niet. Muuslies sturen hun jasjes naar Allaa. Die maakt er lampenkapjes v-“
“-Helmer, er lopen hier kinderen rond! Misschien vind jij het niet erg om gearresteerd te worden; ík wel.“Kale snuift en gaat weer zitten.
“...Die koters worden allemaal verkeerd opgevoed.“
“Wat weet jij daar nou van!“
“Het gros van dat grut ziet hun ouders nooit naakt. Dat is belachelijk. Dus in hun eigen huwelijksnacht flippen ze helemaal, en rennen ze naar een psychopeut.“
Hij slaak een zucht. Als ik een ouder was, zou ik mijn koters ook van jong af aan confronteren met zaken als erecties. Komt er één mijn slaapkamer binnen, dan mag ie in bed komen en laat ik ze zien hoe ik en m'n vrouw ketsen. Kijk, zo heb ik jou mamma's baarmoeder ingespoten. Met dit spul."
“Je zit gevaarlijk dicht bij het promoten van incest...“
Nou, ik heb liever dat ouders hun kinderen eerlijke voorlichting geven dan dat twaalfjarige Britnietje zwanger wordt van haar puisterige schoolvriendje. Of Japie die een kindje maakt bij Lieselotje."
Helmer's blik gaat de verte in.
“Het enige goeie aan je pubertijd is je eerste natte droom. Ik vond de mijne een openbaring.
Me vaar ontdekte de vlek in de lakens, en gaf me een park ransel.“
“...Dat is triest...“
Helmer schokschoudert. “Toen ik 'm eindelijk a
aankon heb ik het 'm terugbetaald.“
“...Dus je had een rotjeugd.“
“Ik had rotouders. Maar ze hebben me niet weten te traumatiseren. En de jouwe?“
“Ze waren goed voor me. In materieel opzicht. Ze hadden heel vaak ruzie met elkaar.“
Jory slaakt een zucht. “Ongetwijfeld heeft me dat gevormd. Tot wat jou zo ergert aan mij.“
“Je ergert me niet, Baard. Ik... ben erg op je gesteld. En je vele gebreken krijg ik er nog wel een keer uit. Zoals een moeder luizeneitjes uit haar kind's haar wegknijpt.“
“Gatfer!“
Helmer raust door Jory's borstelige kapsel, grinnikend.
lekker ga door

maar de bonzende bult in mijn broek 

Jory trekt zijn sok en schoen weer aan.
“...Wat gaan we nu doen?“ vraagt hij.
“Ik moet wat boodschappen halen. En heb ergens een afspraak, om vijf uur. Dan mag ik me nu wel haasten!“
Jory knikt. Teleurgesteld. 

je kunt geen uur zonder hem, hè 

homo
“Maar ik wil een vervolggesprek. Over nut en onnut van kuisheidsgordels. Maar eigenlijk over alles. Tussens ons. Met ons.“
Jory's hartstreek gloeit als een kacheltje.
“Ja. Da's goed. Ik hou ook niet van onvoltooide gesprekken.“