# 13 - Beroeringen

MAG VAN MIJN MOEDER

GEEN SNOEPJES AANNEMEN

VAN VREEMDE KINDEREN

TE HUUR ALS SINTERKLAAS
WANT ALLERGISCH VOOR
ZWARTE SCHOENSMEER

T-shirt quotes Helmer J Koerts

Het blauwe uitspansel wordt alweer opgevuld met grijze wolken.

“Ik wil wel dat het droog blijft,” zegt Kale, die zich omgekleed heeft in een mouwloos T-shirt en broek met korte, rafelige pijpen. Een korte broek, in guur november.

“Ik kan best tegen een buitje, maar nat hout schuurt en plamuurt zo klote.”

De spreuken op zijn T-shirts blijven Jory verbazen. Helmer heeft elke dag een andere aan. Hij zei dat hij stapels neutraal witte t-shirts in grote maat koopt en bij een of ander ludiek bedrijfje laat bedrukken met spreuken. De teksten zijn eigen bedenksels en hij wast de hemden op de hand.
”...Moeder's Mooiste....Wat staat er op de achterkant?”

Helmer laat het zien.

Misgeboorte

Jory trekt een grimas. “Vandaag of morgen word je hiervoor ontslagen, Kale.“

“Echniet.“

Jory verplaatst zijn blik naar de gedeukte wandklok. Koerts doet hetzelfde. 

“Mwôh”, zegt hij, trekt een blikje Schweppes open en rommelt in zijn doos met belegde broodjes. Jory nuttigt alleen koffie omdat hij zijn te uitgebreide ontbijt nog aan het verteren is.
Het is inmiddels kwart voor acht, maar ze hoeven zich vandaag niet te haasten. Tenzij voor die tijd de Grote Asteroïde inslaat, of de derde wereldoorlog uitbreekt. De eerste mogelijkheid zegt Koerts niet veel, “die kunnen ze toch gewoon uit de lucht knallen?“, maar de tweede duidt hij met kennis van zaken aan als het “diep-reinigend en blank-makend Armageddon“.

Armageddon. Jansalie. Lubbermuts. Links Scheefhangende Uitgenasten. Kwezelbaard. Flodderen met een make-up kwastje.

Gebrek aan fantasie heeft Koerts niet. Hij vertelde Jory een keer enig kind te zijn. “Jij niet, zeker? Arabieren fokken als ratten.” 

Jory is zulke opmerkingen inmiddels gewend. Maar hij verwijlde bij dat ‘enig’. Talloze anderen zouden ‘enigste’ gezegd hebben. Koerts plakte een keer een briefje op de deur van bewoners die weer niet op een afgesproken tijd thuis waren, en Jory zag dat er niet 'meneer en mevrouw' op was geschreven maar 'Mijnheer en Mevrouw'.
Helmer Koerts mag dan moeilijke woorden verhaspelen, zijn woordkeus verraadt een bredere algemene ontwikkeling dan zijn grof geboetseerde gezicht en gedrag suggereren. Soms lijkt het alsof Kale zich opzettelijk dom houdt.

Op een dag verraste hij Jory.

“Hee, jij maakt toch gedichies? Als je er een op een T-shirt wil, regel ik dat.”

Het was verleidelijk.

Maar welk gedicht moest hij dan kiezen? Ze waren heel persoonlijk. In zijn gedichten legde hij zichzelf bloot. Ook voor Helmer. Sommigen...gaan over Helmer. En hem.

Naast zich hoort Jory aanzwellend getik. Op het glas van het kopraampje zetten zich de eerste druppels af.
“Kutkloteland.“

Jory zucht flegmatiek en slaat zijn krant open.

De NRC. Helmer houdt het onveranderlijk bij De Telegraaf; “de berichtgeving die van lekker vet houdt“. 

De Telegraaf was vanochtend weer eens uitverkocht, maar Jory hoeft niet bang te zijn dat zijn nieuwsblad geconfisqueerd zal worden: Helmer vindt de NRC “schijtpapier voor afgestudeerden en veel te bijdehante buitenlanders“ en weigert zelfs de sportkatern in te zien.
Schaftmomenten zonder zijn Telegraaf ervaart hij echter niet als vervelend. Onderin de kast van de keet liggen stapels seksbladen.
Maar op deze ochtend heeft Helmer iets anders in de zin. Een psychologisch spelletje. 

Hij heeft er een naam voor bedacht: lijmklemmen.
Met Jowrie.

Helmer gaat er eens goed voor zitten. En dat is zoals de Turk zijn krant leest: recht voor de tafel, de onderarmen op de rand.
Helmer heeft ondervonden dat op deze manier hun knieën tegen elkaar stoten, de ruimte tussen de banken is niet zo groot. Wanneer het gebeurt, pleegt Jory zich iets opzij te draaien. Automatisch capitulerend. Helmer vindt capitulaties een uitdaging.

Hij voorkomt Jory's inschikkelijkheid ditmaal door zijn benen te spreiden. Vervolgens brengt hij ze langzaam bij elkaar, tot Baard's onderdanen tussen Kale's knieën komen.
Op dezelfde manier vangt Helmer Baard's voeten.
Baard probeert hem weg te duwen en vraagt tegelijkertijd, “Wat doe je?”
“Niks,” antwoordt Helmer opgewekt.
De man tegenover hem laat zijn blik onzeker terugkeren naar het artikel dat hij aan het lezen is. Een column waarschijnlijk. Baard houdt van prietpraatstukjes. Hij zal ook wel geabonneerd zijn op de Libelle of de Margiet, of allebei.
Helmer spant zijn spieren aan. Voelt hoe de benen van de Turk zich uit de toenemende klem proberen te bevrijden. Helmers blote voetzolen wijken op het zeil echter geen millimeter.
“Kale-”
Helmer voert de druk op.
“-Dit is kinderachtig, schei uit.”
Helmer vindt het helemaal niet kinderachtig. Het is een mannenspel. Een krachtmeting. Zoals armdrukken. Hij vraagt zich af waarom hij hier niet eerder op gekomen is. Gevorgyan heeft armpjedrukken tot nu toe met stijflippige beslistheid geweigerd. 

Helmer begrijpt dat niet. Een partijtje armworstelen zou hij misschien niet eens winnen- hij heeft de Turk dingen zien tillen. Maar tegen zijn maats dij- en kuitspieren kan hij niet op, blijkt nu. 

Dat geeft voldoening.
Baards voorhoofd glinstert van fijne zweetdruppeltjes. Helmer voelt ze bij zichzelf ook prikken. Ze horen elkaar ademhalen.
“Laat los,” zegt Baard hees.
“Bevrijd jezelf maar.”
Het lukt Baard niet.
als je sterft zullen mijn ogen het laatste zijn wat je ziet
Belachelijk drameutische woorden! 

Helmer laat hem los. “Ik win”, zegt hij, een tikje ademloos. Hij voelt zijn benen trillen. Maar voordat Baard de zijne schuin kan zetten of op de bank leggen plaatst Helmer zijn voeten bovenop Baards sokken. Maatje twee en veertig op vijf en veertig.
“Helmer!”
Helmer negeert hem. Het spel is nog niet uit. Hij laat een voet tegen Baards enkel opkruipen en wriemelt zich onder de broekspijp. Zijn tenen tasten naar de bovenrand van Baards sok. Er zit daar-
Baard deelt een trap uit.
“Hé!” Helmer wrijft onder de tafel verongelijkt over zijn scheen. Hij ziet Baards knalrode gezicht en aarzelt.
“Meissie,” zegt hij, zich als een triomfator uitrekkend. ”Met harige poten. Ik v-”

Wat er gebeurt tijdens het moment dat hij opzij kijkt om te zien of de regen al wat aan het minderen is, verrast Helmer Koerts volkomen.