# 30 - Beroeringen

Helmer, spelend met Mickey en Maxie, kijkt naar de dikke multo ringband.

“Je vroeg hier toch om? Je wilde wat van mijn gedichten lezen.“

Is Helmer het vergeten? Ik had de map uit zijn leven moeten houden
“Ja... 'Peozieën?' Moet het niet 'poëzie' zijn?“

“Ik schrijf geen echte poezie.“
“Oh?“ Helmer slaat de kaft om.
“ 's Kijken...

De muze sprak.”

was jarenlang niet eens een luis

in de pelzen van uitgevers

mijn muze werd me echter zat, zij

- heur haar kordaat gepermanent

in heup en stem flink aan 't gewicht -

zette mij met rode werkstershanden

aan mijn schoongeboende toetsenbord

en sprak

SCHRIJFT

Kale grinnikt. “Doet me denken me aan Mevrouw Rozema.“
“Die kende ik toen nog niet“. zegt Jory. “En jou evenmin.“

“Wat is een muze?“
“Eh...Muzen zijn dochters van oppergod Zeus. Godinnen van de kunst en wetenschap. Ze inspireren mensen tot creativiteit.“
“Zeus had geen zoons? Herkules was toch een zoon van Zeus?“
“Ik weet het niet. Familierelaties zitten nogal ingewikkeld in elkaar, in de mythology. Maar Herkules creëerde niet. Voor zover ik me herinner moest hij twaalf grote taken verrichten.“
“Hij inspireerde Herk tot vechten. In sterk zijn. Ik weet alles over Herkules, Baard.“
Jory probeert de map uit Kale's handen trekken.
“Nee, nee-- laat me nou even kijken. 

Het Doodse Alledaagse.“

Schat

je komt te laat

Haastig scheer ik de

vleesjes van mijn kin

Lieverd

zo heerlijk glad

Ze kust me

onder mijn kaakscharnier

Ik hijs me in een stemmig pak

en rammel naar mijn

Cadillac

Ze wuift me na

In de zijspiegel zie ik haar

bukken, ze liet

een vingerkootje vallen

“Hehehe... 

Poezie is naar mijn idee gortdroog... Dus schrijf jij Peozie. Hm?“

“Je vind dit niet gortdroog?“
“Helemaal niet!“

maar de andere gedichten

dit is een vergissing
“De muze sprak was overigens de eerste die ik maakte, geef maar-- dit is niks voor jou.“

Helmer kijkt ontstemd. “Dat maak ik zelf wel uit, schrijvert!“
Hij bladert verder.
“...Onbezonnen.“

stille dag vandaag

de zon staat laag

daar loopt zowaar een echtpaar langs

het strand, stopt, en staart

naar mijn billen

bezienswaardig diep

en streeploos bruin

ben ik, mijn glimlach

vergezelt ze

wanneer ze want in want

hun wandeling voortzetten over het

met sneeuw bestoven zand

Helmer lacht. 

“Je eerste bezoek aan een naaktstrand?“
“...Nee. Ik heb er gewoon een draai aan gegeven. De persoon ligt op een naakt strand te zonnen, in de winter.“
“Ik ben geen anafobeet, Baard! Ik begrijp 'm. Je geeft een draai aan de realiteit. Een grappige. Ga nou niet alles uitleggen. Doe dat maar bij wetenschappelijke boeken die ik niet begrijp.“

Helmer geeft de map de volgende dag terug. Zegt alle peozieeën gelezen te hebben.

“Ik heb geschaterd, en anderen ontroerden me, en bij sommigen dacht ik, waar HEB je het over, en, en... Je moet je gedichten publiceren, man!“

“Heb ik probeerd. Ik kreeg iedere keer afwijzingen.“
Helmer luistert nauwelijks. Hij bladert naar achterin.
“...Maar deze...“

intermediare ogot die had er uit gemoeten

maatjes in de kroeg

natte spier en peesverhalen

samen makken

voor een hoer hoe heet

je schatje sandwich

met een likje

sambal trassi wat een wijf

ruim van geest en

wijd van lijf

broederliefde

vriendenhaat, beiden

op maat gemaakt

gêne heet

of afgrijzen kil

de lust is een constante

de korte klabanus voor

de lange stengel achter

mankracht

naakt aaneen

gesmeed de ogen

half interlocked

besproeien

zij elkaar en één

vergeet haar

..“Vind je...ben je geschokt?“
Kale schudt zijn hoofd langzaam. “Jorie...“
“Ik vind het niks! Ik maak ook wel eens slechte gedichten.“
Jory verwacht dat Helmer lacht, maar de grijze ogen schieten vuur.
“...Wat ben je toch een hopeloos mannetje!

Dit gaat over ons. Jij en ik!“
“Zo...lijkt het alleen maar, Helmer“, zegt Jory hulpeloos.
“--Ik ben niet achterlijk, Jorie! Dit is een glasheldere!“
Helmer's ogen knipperen. “Dit moeten we een keer doen.“
“...wat bedoel je?“
“Samen een hoer neuken-- Op deze manier.“
Jory wordt rood.
“...Allemachtig wat ben jij geobsedeerd door seks!“
“Wat?! Jij hebt dit geschreven, turrek!“
“Ik koos een onderwerp! Het was gewoon een, eh, 'wat als' idee...het wil niet zeggen dat ik zoiets wil!“
“Lul niet! Natuurlijk wil je dit. Anders had je het niet geschreven.“

Jory voelt zich gekwetst, verward.
“Goddomme. hoe krijg ik je zover“, mompelt Helmer.
“Vergeet het! Ik ben niet van plan mijn gedichtenonderwerpen in de praktijk om te zetten- dat is waanzin.“
Helmer gromt:
“Ik hou van waanzin. Waanzin is tenminste levend!
...Maar als je nieuwe peo's schrijft, wil ik ze lezen. Ook de slechte, Baard! Ik maak wel uit of ze slecht zijn of niet.“ 

Helmer's blik is dwingend als vanouds..
“Jij leest mijn T-shirt grappen ook, tenslotte. En als jij ze goed vindt, weet ik dat ze goed zijn.“
“En sommigen rijmen zelfs“, glimlacht Jory.
“...Dat is dan per ongeluk. Hee, waar zijn je poessies?“

“Weer naar buiten. Ze zijn nog niet aan je gewend.“

De volgende dag zegt Helmer: “Bijna vergeten! Ik zag een kort gedichtje- die moet op de keet komen, Jorie. Die gaat ècht over ons!“

Jory wil niks over hen op de keet!
Verontrust vraagt Jory, “Welke was dat?“
“Over een winterschilder en een zomerschilder.“
“...O ja... die weet ik uit m'n hoofd.
Ik zal het even opschrijven.“

... 

“Hier. In afwijkend lettertiep en kleiner dan de villa kaalbaard grootte. En geen spelfouten maken, Kale!“

de winterschilder is gegaan

vervulde al uw koele dromen

de zomerschilder komt er aan

waakt voor zijn hete polychromen