# 32 - Beroeringen

Geraspte kaas op je erwtensoep. 

Iedereen staart.

Maar Helmer Koerts is een kaasjunk. En de buffetdame van het bedrijf waar ze nu werken wilde best de strooibus met Parmezaanse uit de kast halen voor de gezellig buikende schilder.
Jory kijkt in zijn tomatensoep. Rood. Als bloedsinaasappels. Bestaan er bloedtomaten?
Het zal wel uit een blikje komen.

Het plaatselijke kantooropperhoofd heeft zojuist met hen staan praten. Of de heren dachten dat het verven nog voor het weekend klaar zou zijn. ”Het is lastig voor het personeel, met die afdekzeilen en zo.”
Kale fronst. 'Verven'. Het klonk als 'klodderen', en veelvoudig winnaar van de Oscar voor Beste Schilderwerk Helmer Koerts kloddert alleen als dat in het bestek staat.

De heren verzekerden het afdelingsopperhoofd dat ze aan het einde van de middag klaar zouden zijn. Dan kon het wufte personeel oprotten en de laklagen rustig drogen. 

“Heb jij vakantieplannen gemaakt?”, vraagt Helmer, de lepel vlak bij zijn mond houdend. Het grote verlofmoment is nog een maand verwijderd.
“Nee.”
het idee Helmer een paar weken lang niet te zullen zien, ruiken, voelen...
Kale heeft zijn hap nog steeds niet genomen, de helft is uit de lepel gedropen, de kom in, en ernaast. Jory's blik dwaalt door de kantine. Tafeltjes vol lunchende kantoorlui.
ze verdienen meer dan wij en doen de hele dag geen moer
“...Zin om met mij mee te gaan?”
“Waar naar toe?
“Waar je maar wilt.”
Jory's hart springt op.
“Griekenland. Litouen. Het maakt mij niet uit. Voor die tijd laat ik m'n Horex helemaal opknappen. En voor jou huren we een motor. Een beetje lichte. Een voor suikerpopjes.”
”Je suikerpopje is alleen een scooter gewend. Dat weet je toch?”
“Turkije? Met een trailer? Het schijnt een heel mooi land te zijn. Ruig. Misschien vinden we de Ark. Die is daar gestrand, op een bijbelse berg. Zeggen ze.”

Kale slurpt een dikke sliert kaasrapsel op.
Jory vermoedt dat de erwtensoep beter is dan de tomatensoep. Maar van erwtensoep krijgt hij maagzuur.
“Hoe Armenië is weet ik niet. Net zoiets?”
Jory haalt zijn schouders op. “In Şişli woonden we in de stad, en dat was maar voor een paar jaar.”
“...Sjislie. Is die stad beroemd om z'n Turkse variant op de shashlik?

Laat maar. Ik weet dat ik af en toe strontvervelend ben.”

“Ik denk dat als jij het een week lang niet bent, je iets onder de leden hebt.”
“Een grapje? Je begint los te komen! Maar nog lang niet genoeg.”
“Ik heb m'n bed nodig om helemaal los te komen, Bluto.“
Helmer's ogen zijn vol genegenheid. Jory koestert zich erin.
“...Hee Baard...wat dacht je van voetjewrijven.“
“Hier?“

helmers wilde aandachttrekkerij blijft een tour de force 
“Juist hier.“ Helmer glip uit zijn gympen.
“Je sokken ook!“ sist hij.
Jory's paniek keert terug. 

pak je kans

om er mee te breken

het moet

Het blijft niet ongezien. Eén van de kantoordames is blijven staan.
Jory grijpt naar een pose. “O!“ zegt hij gemaakt onthutst. “Ja, dit zult u wel vreemd vinden.“

Ze zegt niets. Een mannelijke collega verschijnt naast haar.
“...Een grap, heren?“
“Nee, hoor“, antwoordt Helmer, altijd beter in adrem antwoorden. “Het is een holitische therapie. Aangeraden door onze bedrijfsarts.“
“Nou...Ans, wat denk je? Zullen wij het ook 's proberen?“
“Niet in de kantine, Herbert!”

die hebben een wilde relatie! seinen Helmer's ogen naar Jory's.
Helmer vraagt: “Zijn jullie een paartje?“
“Verloofd“, zegt Herbert, bezitterig.
“Wij ook“, zegt Helmer, Jory's hand bezitterig pakkend. “Jory en ik.“
Jory is het helemaal met Helmer eens, maar denkt de hele wereld hoef dit niet te weten!
Wat zijn maat vervolgens doet verzenuwt Jory nog meer- hij staat op en vraagt luid. “Even dansen, schat? Ze spelen onze bruiloft's hit“
DOE MEE, bevelen Helmer's ogen.

trekt weer aan mijn marionettentouwjes!

Met een rood hoofd staat Jory op. 
“-Wat is de muziek!“
“Een tango- Dat heb je toch wel eens in films gezien?“ Jory zucht. “Laat mij maar leiden, bonkige.“

Het geroezemoes in de kantine verstomt langzaam.
De aanwezigen staren naar de twee forse schilders die blootsvoets op de muzak in de bedrijfs eetgelegenheid een tango dansen. Iemand begin te klappen. Jory denkt dat het er vreselijk amateuristisch uitziet - Helmer maakt er een acrobatische gooipartij van - maar het applaus groeit.
Tot zijn opluchting duurt het niet lang. Als de tape een popsong begint te spelen, buigen Jory en Helmer naar hun publiek dat nu een ovatie brengt.  
Jory loopt terug naar hun tafeltje, Helmer meeslepend die door wil gaan met buigen. Er wordt gelachen en gefloten. Maar Baards' scherpe oren horen ook iemand zeggen, 'idioten'. 
Jory trekt zijn sokken weer aan. “Dat was gewèldig!“, zegt Ans, en haar verloofde is ook enthousiast. “Wat een show!“ En dat allemaal door een Holistische therapie?“

“Een bij-effect. Moeten we met onze bedrijfsarts nog 's over hebben.“
Het personeel begint de kantine te verlaten. In het voorbijgaan worden duimen naar hen opgestoken. Vanuit zijn stoel buigt Helmer nog maar eens.
“Je bent absoluut gotsonmogelijk“, mompelt Jory. “Dit is het gekste wat ik ooit heb meegemaakt.“

“ 't Was leuk. De nichterigheid hebben we prima gespeeld, toch? Sjit, nou is me soep koud.“
Jory's wangen en oren gloeien nog steeds.

mensen hebben naar de angorakleedjes op mijn wreven gestaard
Maar wat hij zegt is, “Nou ja, het werd gewaardeerd. Je verraste me, Helmer, je was geweldig. Nu hou ik nog meer van je.“

“Dank je. Maar even terug naar die vakantieplannen. Je snapt wel dat ik jou de toeristische wereld niet in je eentje instuur?“
“Dus wat heb je op het oog?“
“Drie wittebroodsweken. Vanaf de bouwvakvakantie. Naar waar jij ook wilt gaan. ...Waar komt de tango vandaan?“
“Argentinië.“
“Da's me iets te ver weg“, gromt Helmer. “Hmm...het moet wel ergens zijn waar ze mensen als wij niet onthoofden als we ons hotelbed laten dansen.“
“Engeland? Schotland. Heeft me altijd aangetrokken.“
“Ik vind het prima, scheet.“
Jory schuift zijn soepkom weg.
op vakantie met een xenofobische okselsnuiver.
“Ik tent liever drie weken met jou dan met Hercules. En dat zegt heel wat!“

Maar...
Helmer pikt het signaal meteen op. “Wat is er, moppie?”
“...Mikkie en Maxie.”
“O...ja....Ze kunnen niet mee. Ze zouden pleite gaan. Ik wil sowieso geen katten aan een riem zien.”
Jory knikt instemmend.
“Hmm... Er zijn meer mensen die huisdieren hebben...er zijn vast dierenpensions. Voor tijdelijk. Ik zal daar morgens eens naar vragen, Joor.”