# 42 - Beroeringen

Als de grote asteroïde komt en alles gaat

helemaal aan gruizeltjes, blijft er rond de maan

nog een hemellichaam draaien. Ik.

Helmer J Koerts

Mevrouw Rozema opent de deur. Ze is in badjas en op wollige sloffen.

“--Ik ben zó blij dat u er bent-- u bent zijn beste vriend.“
Ze staat met een hand tegen haar mond gedrukt.
“Niet zo'n beste”, mompelt Jory, die zich na zijn aankomst op Schiphol meteen naar het pensíon haastte.

”Ik heb teveel dingen niet...ik had meer kunnen doen...”

meer van hem houden? aan wat ik hem gaf vertilde ik me al

Een oudere man met een wandelstok staat moeizaam op.

“...Hallo, ik ben Helmer's schaakvriend. En u bent de man waar hij zo vaak over sprak. Nietwaar?“
Jory schudt de oude man de hand.
“-Ik heb u meteen gebeld nadat ik meneer  Steenvaren had gebeld! Hij woonde hier, maar niet langer. Was bij een vriend ingetrokken, zei hij. En dan vind ik 'm ineens hier...o, wat een toestand.“
“Waar is hij?“
“De badkamer is boven.“

Eén arm hangt over de rand van de badkuip. 

Als wachtend op contact
helmer is een aanraker

Hij kijkt naar het gezicht, vaak gespannen en hard, maar toch altijd levendig. Zelfs met half open ogen is het volkomen uitdrukkingsloos.

ergens onder hem moet zijn Bowie mes liggen

Helmer's naakte lichaam lijkt in roze gelatine pudding gegoten. Pudding, die uren geleden al afkoelde. Jory voelt een grotere smart dan toen hem verteld werd dat zijn ouders verongelukt waren.

kale waarom toch vier en dertig jaar jong

Een andere gedachte vlamt door zijn hoofd. 

heeft helmer mijn dagboek gevonden? had hij toch sleutels?

Jory voelt zich oneindig schuldig.

“Maatje van me, het spijt me zo“, fluistert hij.

“Ik verraadde je, liet je in de steek-“
maar zelfs als je nu en hier wederkeerde zou dat de breuk niet herstellen
het was over, Helm

Hij gaat weer naar beneden.
“Mijnheer Gev...Geo-“

“Jory, alstublieft“
Mevrouw Rozema is de oude man voor. “Zat Helmer in de moeilijkheden! Ik heb nooit iets gemerkt van problemen. Hij was altijd zo joviaal. Wilde met me dansen, om me te laten lachen. Ik moest er helemaal van blozen.“ 

De hospita snuit haar neus. “Hij had nog de sleutels van de voordeur en zijn kamer, hij heeft die niet ingeleverd. En hij deed toen, dit- midden in de nacht. Niemand hoorde iets-“

“Hij was vaak depressief”, zegt Jory, en tegen de oude man: ”Met u praatte hij veel, nietwaar?”
”Ja. Ik heb nooit iets gemerkt,” antwoordt Steenvaren. “Hij was wel eens boos. Maar depressief...hij vertelde me vaak over jullie verhouding. Weet je, je voldoet helemaal niet aan het beeld dat hij van je schetste. Maar hij zei nooit een kwaad woord over je. Hij gaf duidelijk heel veel om je.” Jory pakt de koffie die Rozema hem aanreikt.

waarom frambozenroze porselein mens heb je echt geen andere servies
Hij weet zijn ogen nog steeds droog te houden, maar het verdomde schoteltje niet.
waarom Helmer we hebben zo veel meegemaakt
Maar Jory weet nu met zekerheid waarom. Helmer las zijn dagboek- wat Jory niet kan schelen, maar hij las zijn laatste notering. Over naar Venetië gaan, met Ruford and Olga.
”...U heeft helemaal niets gemerkt dat er iets mis was?” dringt de huisbeheerster aan.
”Ik...hij leefde zijn leven omdat hij was wie hij was. En die vrijgevochtenheid brengt een mens wel eens in-- in de probl--problemen en dan-”
Jory's stem breekt, hij loopt weg, de gang in.
“...O god, wat staan we hier nou?! hoort hij Rozema nerveus zeggen, “Ik moet de politie bellen!”
Steenvaren's stem: “Ik weet niet of hij een huisarts had, ik zal zometeen kijken of ik dat ergens kan vinden...Laten we maar wachten met... hem uit de badkuip halen, de politie zal een ziekenwagen sturen, en dan wordt dat gedaan.“
in een grijze zak met rits, denkt Jory. hij haatte gekleed te zijn
“Ja, bel de politie maar, mevrouw Rozema.“
De hospita kijkt opgelucht.

leg mij in verse aarde

je was een kinky mens

ik liet je in je waarde

‘t bleef niet binnen de perken

we deden het zelfs in kerken

zo was jij,

frank en vrij

En ik, nagelaten poot, ontblootte

me in maanlicht, danste op

je graf, besproeide en begoot

je geile aarde

maar alles

naar zijn waarde

hij brak niet door,

je loot

Jory Gevorgyan 

Tijdens de druk bezochte begrafenis zegt Steenvaren iets tegen zijn vriendin, en neemt Jory apart.

”...Weet je, Anton, ik had er voor moeten zorgen dat hij naakt opgebaard zou worden...maar ja, hij liet geen Laatste Wensen na.”
”...Ik geloof niet dat een begrafenisondernemer zoiets toestaat, Jory.”
”...Ook niet in blote bast?”
Steenvaren schokschoudert.

”-Zelfs niet eens opgebaard in een van zijn T-shirts! Hij droeg nooit overhemden met stropdassen!
Ik... ik heb weer gefaald...”
”...Jory...ik vond Helmer's dagboek. Er is iets dat nogal shockerend is...”
Jory zucht. .”...Ja, onze relatie was nogal--”
”Ik ben niet snel te shockeren, Jory. Maar er waren delen... Helmer wist wie de Parkse Seriemoordenaar was.”
Jory kijkt onzeker.

”Wie? 

...Je bedoelt toch niet-”
”De Schoonmaker. Zo noemde hij zichzelf. Die naam staat in Helmer's notities.”
Jory ziet Anton's gelaatsuitdrukking.
”...O...oh...”
”Ja. Je mag het lezen, uiteraard, maar-”

”...Anton, het doet er niet meer toe. Begrijp je?”
Steenvaren knikt. ”Ik ga er niet mee naar de politie. Ik zal het verbranden in Emmy's achtertuin.”
”Dank je.”
”Eh... Ik vond ook dit. Een karikatuur.”

”...Ja. Die wil ik graag hebben.”
”En een notitie op de achterkant van een envelop. Degene die nu zijn kamer huurt vond het. Ik heb opgezocht wat het betekent.”
Jory leest het. Zegt half snikkend, half lachend ”-Helmer, extreem tot het laatste toe...”

Tumor. Heet Ponsglioom Ik moest lachen
Dacht dat ik 'm aankon maar ik
bleek het watje en toen dacht ik
laat ik 'm maar een handje helpen
Het is goed zo

Leef verder Baard
Je mag me vergeten
behalve als je mij herinnert
voor een prijswinnend gedicht