# 43 - Beroeringen

“...Jory?“
de stem als balsem
“...We moeten praten.“
“Eh...k ben net terug van de begrafenis.“
“...Wiens?“

“...Helmer's.“
The lijn kraakt.
“Helmer ....heeft zichzelf geëuthanaseerd, Olga. Hij was ongeneeslijk ziek. En ik-“
“-Waarom heb ik geen uitnodiging voor de begrafenis gekregen?“
Het duizelt Jory.
“Laat maar. Ik moet met je praten, Jory! Over jou en mij. Ruford en ik hebben besloten uit elkaar te gaan.“
...luistert ze eigenlijk?!
“Olga, ik-“
“Het was liefde op het eerste gezicht. Jij wist dat ook meteen.“
Jory probeert dit te verwerken.
“Olga, mijn vriend- mijn vriend is dood!“
“Dat betekent dat we allebei vrij zijn. Jij en ik.“
...ze is gek
Hij zoekt naar woorden.
“We zijn voor elkaar geschapen, lieverd. We hadden seks in Venetië, and Ruford was daar bij maar ik had liever gewild dat wij samen waren geweest-“
Jory knijpt de telefoon in zijn hand bijna fijn.
“Dit- dit- meen je niet...Ik ga ophangen, Olga, ik kan dit nu niet verhapstukken!!“
“Ik kom naar je toe. Geef me je adres.“
“...Nee! Nee Olga!!-“
“Ik help je wel met het verwerken van je verdriet. Hij was alleen maar een collega, nietwaar? En ik-“
“-Wat?!“
“Ik hou van je. Jij houdt van mij. Nou als je me vertelt wat je adres is-“
Er breekt iets in Jorie. Een golf van haat barst naar buiten.
“Godverdomme wat ben je aan het doen- blijf uit mijn leven!!“

Hij verbreekt de verbinding midden in haar weerwoord, slaat het apparaat aan stukken tegen de rand van het bureau. Maxxie vlucht weg naar het kattenluikje. 

Jory pakt de de ingelijste karkikatuur en drukt die huilend tegen zijn borst. 

“Ik ga je niet nog een keer verraden, Helmer...“

1999.
Het is een mooie najaarsdag. De begrafenis is minder druk bevolkt dan Helmer's.
Olga's afwezigheid wordt niet opgemerkt. Het was Jory Gevorgian's laatste wens.

~ Einde ~

Verhaal, gedichten 

Willem van Deursen

 2013

herziening 2025